Soms gebeurt het.

Dat je thuiskomt uit de kerk en denkt: Waar ging de preek ook al weer over.
Je kunt een trouwe luisteraar zijn. Meelevend christen en toch... niets hebben meegekregen.
Waar ligt dat aan? Zat je hoofd zo vol dat er niets meer bij kon of iets dergelijks? Was het saai?

Iemand noemde dit verschijnsel: verveling die voortkomt uit de cultuur om ons heen.
Verveling als verlies van elan, van bezieling.
Als het christendom uit het centrum van het leven verdwijnt, gaat dat leven ergens anders om draaien. Alles wat het leven in de cultuur bepaalt, neemt de plaats in van het geloof en verdringt het naar de zijlijn. Dan is er geen ruimte meer voor verdieping of versterking.

Misschien verlang je daar wel naar, maar er zit zoveel in de weg, er is geen plaats meer voor geestelijk voedsel.
En dan overvalt je de vermoeidheid. Alweer bezig zijn met het geloof, met de kerk. Je hebt misschien tegen je twijfel gevochten, je afgevraagd of het allemaal wel zin heeft, maar toch steeds doorgezet. En opeens is het over. Je hoofd zit vol. Misschien is het de druk van het moeten, van altijd meer, van altijd vooruit, van altijd hoger. De kerk gaat daar soms in mee. Men zoekt naar antwoorden maar doet dat soms op een manier die de druk alleen maar verhoogt.

Hoe komen we er dan vanaf?
Misschien toch maar weer bij ons zelf beginnen? Al die dingen die ons van buitenaf opgedrongen worden opzijschuiven en ruimte maken voor leven met Christus?
Als we dat samen doen ligt de weg voor ons open.
Tenslotte heeft Hij al ruimte voor ons gemaakt.

Han