“Mensenkind, Ik stel jou

“Mensenkind, Ik stel jou als wachter over de Israëlieten. Als je Mij hoort spreken, moet je hen namens Mij waarschuwen”. (Ezechiël 3:17).
Wat een verantwoordelijkheid. Wachter over Israël. God legt het lot van de Israëlieten in handen van Ezechiël. Hij moet over hen waken en hen waarschuwen als er gevaar dreigt, hen wakker schudden als ze het verkeerde pad op gaan.
Ook wij hebben zo’n grote verantwoordelijkheid. Niet voor een heel volk maar wel voor onze naasten.
Kind van God zijn vraagt heel wat van je.
Hoe was dat voor Ezechiël? Hij heeft in zijn visioenen ervaren dat God dicht bij hem is. Maar dicht bij God leven kan ook wegen als een zware last.
Kijk maar naar het vervolg: Als zij niet luisteren naar Mij en jij hebt hen niet gewaarschuwd , dan zal ik jou ook ter verantwoording roepen.

Ezechiël weet al dat ze niet zullen luisteren maar toch moet hij spreken.
Nu hoeven wij ons niet met Ezechiël gelijk te stellen. Hij had een bijzondere positie gekregen. Maar net als hij hebben ook wij de taak om om te zien naar Gods volk, naar de mensen om ons heen. Gods genade en liefde te laten zien, te bemoedigen en te waarschuwen.

Kunnen wij die verantwoordelijkheid wel aan?
Kunnen we dan nog wel blij zijn met ons geloof?
We kunnen beginnen met ons eigen leven. Leven met God. En dat vòòr te leven aan anderen.We hebben niet allemaal dezelfde taak gekregen of dezelfde gaven. De één spreekt beter dan de ander. Maar je mag er wel vrijmoedig over spreken want je leeft met God. Hij staat achter je.
En net als Ezechiël mogen we het resultaat aan Hem overlaten. En beseffen hoe rijk we zijn.
Hoe zouden we anders onze rijkdom kunnen delen?

Han.