Een kerk

'Een kerk is pas kerk als zij er is voor anderen'. 

Het is een zin uit een document dat geschreven is door de regiegroep die gevormd is om het proces van de hereniging van de GKv met de Nederlands Gereformeerde kerken te gaan begeleiden. 

Is dat wel zo? Zijn we geen kerk als we er niet voor anderen (kunnen) zijn? Het lijkt nogal kort door de bocht. Is het niet raadzaam om maar eerst eens bij ons zelf in onze eigen gemeente te beginnen? Hebben we niet genoeg aan onze eigen problemen? Je zou soms denken van wel. Waar mensen met elkaar een gemeenschap vormen komen nogal eens fricties voor: de één vindt dit, de ander dat en sommigen vinden helemaal niets, geen zin, te druk enz. Dan is er niet zoveel ruimte om er ook nog voor anderen te zijn. Bovendien: 's zondags staat de kerkdeur open, iedereen is welkom en we proberen voorbeeldig te leven. Toch? Zo zwart-wit zal men het niet bedoelen maar het is wel zo dat we dikwijls in ons eigen kringetje blijven hangen. Ons kent ons, tenslotte. 

De kerk is pas kerk als ze er is voor anderen. We hebben het niet over een gezelligheidsvereniging, wel over de kerk. De gemeente van Christus. Die aan Zijn leerlingen, de eerste gemeenteleden, de opdracht meegaf: Ga op weg en maak alle volken tot Mijn leerlingen......(Matt. 28:19). Het is goed om daarbij bepaald te blijven. 

Han